Yalıçapkını

Bu sıralar bir çapkınız ki sormayın.

Alışverişte sen bu mankenlerin arasına gir, oradan da bas bas bağır,

-Anneeee, kızlarla fotoğrafımı çeker misin!

Çocuklu keyifler

3 ayrı güzellik 3 ayrı lezzet. Hiçbiri de tadından yenmiyor doğrusu!

 

 

Kış mevsiminde, biri bebek arabasında ama ayakları çıplak, biri yanında yaka bağır açık, biri de kucağında bere yok atkı yok 3 çocukla tatile çıkıp Beyoğlunu gezmeye gelen Avrupalı turistleri hem takdir eden, hem de neden onlar gibi rahat olamıyoruz konusunu birçok arkadaşımla tartışmaya açan ben, sonunda yaptım işte:)

Şimdi bu satırları okuyan siz sevgili dostlarım sanabilirsiniz ki oğlumu aldım da Arabistan çöllerine attım kendimi:))

Yok yok hala İstanbul sınırları içerisindeyiz!

Bazı şeyleri abartmamak, gözümüzde büyütmemek gerektiğini her zaman için savunan ama iş aktive etmeye geldiğinde elli defa düşünen biri olarak, daha önce  bana Ortaköyde, 0-3 yaş arası 3 çocukla 4 saat geçirmekten bahsedilse, ' yürü git, mümkünü yok' derdim:)

Niye mi? İsteyin, hemen size paranoyak elli sebep sayayım!

Bikere herşeyden önce ilk dakikada bacaklarınızı kedi gibi tırmalamaya başlayarak, 'gidelim burrdann' diyeceklerdir.

Sonra rüzgarlı biryer orası, mazallah sıpalar üşütür, taa ciğerlerine kadar iner hastalık..

Denize sıfır, ayakları kayar düşerler falan:) Cankurtaran yok ki orada!  

Hem sonra çok kalabalık, her memleketten insan orada, neme lazım  kaybolur giderler.. En büyük fobimdir kalabalıkta çocuk kaybetmek!

Velhasıl çocuklara hitap etmeyen turistik bir mekanda onlarla beraber tam 4 saat keyif yaptım!

Tabi en büyük şansımız olan fotoğrafta görmüş olduğunuz parkın hakkını da yemeyelim şimdi. Hele de hemen yanıbaşındaki cafe'nin.

Boğazın kıyısında, kumpirleri ve takı tezgahları ile meşhur meydan Ortaköy, bekle bizi en kısa zamanda boğaz turu için tekrar geleceğiz!
 

Bu çocuğu fotomodel mi yapsam ne acaba:)

Eşsiz duygular

Nerden buluyor bu lafları dediklerimden biri,

Denizaltı konseptli oyunumuz sırasında,

-Anne bak, şimdi eşsiz duygular hissedeceksin!

İltifat

Var mı içinizde böylesi iltifat alan:)

Anne, sana Nazlı diye çağırdıklarında

 'ben papatyaların en güzeliyim'

de, tamam mı!

Senden doyamıyorum!

Malum hastalık mevsimi, ben de kaptım şifayı! Ama bildiğiniz gibi değil , gözümü açamıyor, kafamı kaldıramıyorum. Ses desen komple gitmiş.

En vahimi ise Deniz'i benden uzak tutabilmek. Ben durabiliyorum ama o illa ki koynuma girecek:)

-Kuzumm, bak sen de hasta olursun diye endişeleniyorum, lütfen yaklaşma,

dedikçe sokuluyor. Öpüyor, sarılıyor, kucağımdan inmiyor. Ama o bilinen çocuk inadından, illaki tersini yapma durumundan  değil. Görüyorum, farkediyorum, onun da elinde değil. İhtiyaç duyuyor  kedi gibi okşanmaya. Bu yaşta bütün çocuklar mı böyledir!

Ve kaçınılmaz son, 4. günün akşamı ateş kendini gösterdi.

Gece 03:30'a  kadar başında bekledim. Ilık kompresler yapıyorum, yarım saatte bir ateşini ölçüyorum ama nafile. Ateş gittikçe yükseliyor. Artık 39,3 ü gördüğümde müdahale etmem gerektiğine karar vererek dayadım ateş düşürücü şurubu. Yarım saat içinde kendine geldi:)

O halde bile elleri boynumda beni öpmeye çalışan bir tip. 'Deniz, bak böyle yaptığın için hasta oldun kuzumm' diyorum. Gelen cevaba ne dersiniz!

- Ama anneee, senden doyamıyorum!

İşte o an vız geliyor tüm yorgunluk, uykusuz geçen gece, hastalık...

Bakın yine söylüyorum, çok can yakacak bu çocuk, çooook!