Dün akşam yine sancımız tuttu, ağlama nöbetine girdi yavrum, elim kolum bağlı, ne yaptıysam boş, susmuyor, dinmiyor gözyaşları. Kucakladığım gibi doğru arabaya, acile gidiyorum artık ne yapayım. Hastahanenin kapısına geldik ,bir de bakarım bizimki uyuyor mışıl mışıl. Eee napayım gecenin o saatinde başladım yollarda direksiyon sallamaya, boş boş geziyorum, yeter ki uyusun da acı çekmesin kuzum, florya-bakırköy-silivrikapı-topkapı dolaştık durduk, işe yaradı ama:))