Bundan belki de 2 ay önce aldığım kalıpları artık kullanmalıydık, yoksa pas tutacaktı:)
Hadi kurabiye yapalım dediğimdeki sevinç gösterisi seyirlikti ama kaydetmeye fırsat bulamadım. Ağız dolusu gülücüklerle zıplıyor, hopluyor ve 'yaşasınnn' nidaları evin içinde çınlıyordu. Bileydim, bu etkinlik için bu kadar beklemezdim.
En eğlenceli tarafı hamuru yoğurmaktı elbette onun için. Elleri ile avuç dolusu mıncıkladı, durdu. Hamurun ancak yarısını kurtarabildim ve bir şekilde tepsiye atıp pişirdim. Diğer yarısı ise Deniz'in ellerinde acınacak bir sona doğru gidiyordu!
Glazürleri ise iki kurabiye süsledikten sonra direkt ağzına sıkmaya başladı sıpa.
Bir ara arkamı döndüğümde ise keçeli boya kalemleri ile iki kurabiye daha süslemişti:)
Tabi hata bende. Glazürleri, boya diye tanıtırsan, çocuğun diğer boyaların da aynı işlevi göreceğini düşünmesi gayet normal!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder