Kuzumun yüzündeki çaresizliği görüyor musunuz. Elinden birşey gelmediğini anlamış ve mecbur beni bekliyor:)
Bu haftasonu bir kez daha lanet okudum İstanbul'un trafiğine, mesafesine, bir iş halletmek için harcanan onca zamana! 

Şunu anladım ki benim içim hiçbir zaman elvermeyecek oğlumu birilerine bırakıp alışverişe çıkmaya. O yüzden çanta gibi hep yanımda olacak.
İşten arta kalan zamanlarım tamamen oğluma endeksli hale gelmiş durumda. Kendine de biraz özel zamanlar yarat diyenleri ise , ' ağaç yaşken eğilirmiş, her konuda zevk sahibi bir erkek yetiştiriyorum işte fena mı:))' diyerek susturuyorum.  Doğru mu yapıyorum emin değilim ama yapıyorum işte. Ama şu bir gerçek ki ben kendimi böyle daha mutlu hissediyorum.
Zamanında çok direndi oğlum bu mağazalardan içeri girmemek için, kapısında yerlere yattığını bilirim. Naptık bir süre ara verdik  alışverişe, yoksa tamamen vazgeçmek mümkün mü:)) Şimdi ise yeniden başladık. 
Özellikle Tuba teyzesi daha iyi bilir. Oradan nasıl görünüyor, ilerleme var mı:)) 

Sonrasında da başbaşa bir kahve ve çikolata molası verdik! 

Sonuç olarak zorunlu işlerimiz beraber halledildi ama keyif de beraber yapıldı.