Malum hastalık mevsimi, ben de kaptım şifayı! Ama bildiğiniz gibi değil , gözümü açamıyor, kafamı kaldıramıyorum. Ses desen komple gitmiş.
En vahimi ise Deniz'i benden uzak tutabilmek. Ben durabiliyorum ama o illa ki koynuma girecek:)
-Kuzumm, bak sen de hasta olursun diye endişeleniyorum, lütfen yaklaşma,
dedikçe sokuluyor. Öpüyor, sarılıyor, kucağımdan inmiyor. Ama o bilinen çocuk inadından, illaki tersini yapma durumundan değil. Görüyorum, farkediyorum, onun da elinde değil. İhtiyaç duyuyor kedi gibi okşanmaya. Bu yaşta bütün çocuklar mı böyledir!
Ve kaçınılmaz son, 4. günün akşamı ateş kendini gösterdi.
Gece 03:30'a kadar başında bekledim. Ilık kompresler yapıyorum, yarım saatte bir ateşini ölçüyorum ama nafile. Ateş gittikçe yükseliyor. Artık 39,3 ü gördüğümde müdahale etmem gerektiğine karar vererek dayadım ateş düşürücü şurubu. Yarım saat içinde kendine geldi:)
O halde bile elleri boynumda beni öpmeye çalışan bir tip. 'Deniz, bak böyle yaptığın için hasta oldun kuzumm' diyorum. Gelen cevaba ne dersiniz!
- Ama anneee, senden doyamıyorum!
İşte o an vız geliyor tüm yorgunluk, uykusuz geçen gece, hastalık...
Bakın yine söylüyorum, çok can yakacak bu çocuk, çooook!
2 yorum:
çok geçmiş olsun ikinize de cnm:( çok can yakacak ama bu yaşta böyle olduguna göre de ince düşünceli bir adamda olacak inşallah:)
sağolasın gülüm:)
Yorum Gönder