Acaba!

Pamuk helvam bu aralar tekrar sabahları benimle beraber 06:45 de uyanmaya başladı. Hele bu sabah ‘annecim ben şimdi işe gidiyorum akşam görüşürüz ‘ diye kapıdan çıkmaya hazırlanırken koridorun sonunda elinde içi süt dolu biberonu, boynu hafif yana eğik kıpırtısız öylece bana bakarken ve el sallarken kafamın içinden o kadar çok şey geçti ki..
Acaba oğlum ben farkına varmadan bunu anlayışla karşılayacak (en azından bunu kabullenecek ) duruma gelmiş miydi. Yoksa uyku sersemi henüz ayılamamış mıydı ki bu çok zayıf bir ihtimal.
Daha öncekiler gibi ağlasa daha mı iyiydi çünkü bu hali içimi sanki daha fazla burktu.
Ya da oğlum artık kendi kendine yetmeye başlamış mıydı, bana olan ihtiyacı azalıyor muydu, bu iyi miydi kötü mü?!
Beynimin içinde dolaşan bu kurtçuklarla bir de baktım ki çoktan işe gelmişim.