Veda

Hayatımızdan bir nesneyi daha çıkarttık, çooook uzaklara gönderdik.

İpek ablamız (kendisi 5 yaşında şu an) Antalya'dan gelirken yalancı emziğini de yanında getirince Deniz de gece gündüz ağzından düşürmez oldu.

Biz de onlar dönerken bizimkileri de Antalya'ya gönderdik.
Bir iki defa çekmeceyi açtı, parmağı ağzında arandı. Uyurken mutlaka aklına düştü. Ama cevap hazır

-Mememiz yok, İpek evine götürmüş, aaaa :(

Kuzum benim nasıl da ciddiyetle dinliyor bu açıklamayı, anlamaya çalışıyor, düşünüyor vs. Sonra tekrar istiyor:) Aldığı cevap aynı. Neyseki üstelemiyor, konuyu değiştiriyoruz, küçük Deniz'in maceraları masalına başlıyoruz, bu aralar acayip işe yarıyor bu yöntem , pür dikkat kesiliyor, herşeyi unutuyor o anda.