Deniz ve ben, şu sıralar yapışık ikiz gibiyiz. Sürekli kucağımda, dizimde.. Öpüyor, sarılıyor, iki eli ile yanaklarımı sıkarken yüzündeki gülümseme ile kendini de sıkıyor. Bu onun sevgi gösterisi.
Aynı evin içinde yan odaya geçsem, hemen peşimden gür bir sesle, bastırarak annneeeee diye bağırmaya başlıyor, taa ki gelene dek. Olmadı koşarak hemen yanımda bitiveriyor.
Salonda baby tv seyrederken kucağımda, balkonda bilgisayardayken kucağımda, yerde yuvarlanırken sırtımda, mutfakta yemek yaparken bacağımda asılı.
Sabrımı taşırdığı noktalarda, sesimi yükseltip kızdığımda kaçacağına tam tersi koşarak kucağıma atlayıp boynuma sarılıyor. Gel de kız şimdi çocuğa. Hatta bunu bilerek yaptığını bile düşünüyorum:))
Bu sabah tam evden çıkacağım, yine kahkahalarla boynuma sarılıyor, beni kendine çekiyor. 'Annem işe gitmem gerekiyor' dedikçe kollarında sıkıyor, şebeklik yapıyor.
Kuzum yaa, hep böyle kalsan olmaz mı.
Büyüyüp ergen olduğunda 2 km ötemden geçme sakın, dayanamam. Olmadı köşelerde sıkıştırıp zorla öperim ben de, napiiim:))
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder