İlk otobüs yolculuğumuz

1 günlük tatili bile ziyan etmekten hoşlanmayan ben, 29 Ekimi de atlamadım tabi.

İstikamet Ankara, Gökçenin evi.

Deniz çok heyecanlı, otobüse bineceğimizi anlatıyorum ama tahmin ettiğinden uzun bir yolculuk olacağının farkında değil. Bavullarımız yerleşirken bile aşırı derecede sabırsız, can atıyor bir an önce otobüse binmeye. Bir de ' şoför amca' diye papağan kesilen Deniz'in heyecanını gören şoför amca bizi pek bir sevimli bulmuş olacak ki, kaptan koltuğunda alıyoruz hemen yerimizi. Ama bakıyor ki kontakta anahtar yok, kabul etmiyor ısrarla anahtarı istiyor bizimki:)

Yağmurlu bir İstanbul öğleden sonrasında
yola çıkan bizi, bir de köprüde kaza yapan tırın yol açtığı trafik karşılıyor. Böylelikle tam 11 saatte Ankara'ya varıyoruz. Deniz ile yalnız yolculuk yaptığımdan tam anlamı ile kabus gibi geçti yolculuk. Bir kere çenesi ve bedeni hiç durmadı. 50 bin kere kulaklığı kulağıma takıp çıkarıyor, kablosunu yuvasından çıkarıp, heyecanla

-ses gitttiii

diye şaka yapıyormuş kendileri:))

Aynı şekilde masayı , perdeyi, kemeri açıp kapamalar, ön-arka-yan koltuktakilere önce utangaç bakışlar sonrasında laf atmalar,bilumum şekerleme ve çikolataları açıp yarım yarım yeyip iyice midesi bulanmış bendenize zorla yedirmeler. Bir ara boş poşet bile istedim, olası bir çıkarma durumunda hazırlıksız yakalanmayayım diye.

Hostes ablaya ve servis arabasına taktık yine, arkasından sesleniyor,

-hostes ablaaaa

gelen bayandan su istiyor ama elinde bir bardak ile getirdiğinden hoşnut olmuyor beyefendi, soran gözlerle

-servis araba ??

diyor, bir yudum alıp tekrar bağırıyor

-hostess ablaaaa:)

Kelimelere henüz takı ekleyemeyen ama her kelimeyi net çıkarabilen sıpa sonrasında anlatıyor,

-şoför amca, anahtar tak, obotüs çalıştır, kemer tak, düğme bas, kapı aç

hostes abla, kek getir, meyve su koy

abi bavul koy, bagaj, arka