dünden

 Alışkanlık haline geldi artık, işten geldiğimde daha içeri bile adım atmadan 'bana ne getirdin' söylemi.

Jelibonumuzu yedikten sonra,

 yemeği dışarıda yiyelim dedik. Elimdeki menüyü görür görmez,

-anne o ne?

-menü oğlum.

-ben de bakcam, anne burda ne yazıyo?

-balıkların ismi, ne yemek istersin?

-hımmm, hamsi!

 şu sıralar fotoğraf çektirmekten hiç haz almıyoruz, ne zaman makinayı elime alsam, direkt elimden alıp kapatıyor. Aynı şey cep telefonu için de söz konusu. Telefon konuşmalarım uzadığında bana kendimi ergen gibi hissettirmiyor mu bir de, kendisi de benim velim olur:)

-anne, kapat!

tabi benim lafım bitmedi, konuşma uzadı, tekrar

-kapaaaaat!

hala kapanmamışsa o telefon, alıp kendisi kapatıyor, sonra da masanın vb üzerine koyarak bana dönüp

-bu burda kalsın!

-tamam, bir daha olmayacak:))

neyse, afiyetle yemeğimizi yedikten sonra üzerine bir posta da babaya jelibon aldırıldı. Ben hemen açıp mideye indirir diye beklerken, kendince

-bu arabada yenmez, evde açılır

durumu uygun görüldü.

 Oldu olacak bir de Pilsan'ın o devasa oyuncak dükkanına uğrayalım dedik. Ve en az Deniz kadar benim de bayıldığım bu fast food tezgahını aldık. Evimizin kapısında

-anne, bunu açmak için sabırsızlanıyorum!

diyen kuzu kadar ben de heyecanlıydım:))

gelsin sosisliler, gitsin pizzalar. Kasasında bozuk paraları bile var. Eee ticaret hayatını da öğrenmek lazım ama değil mi!

  

 patatesler kızgın yağda, beklemedeyiz!

tam 3.5 saat kafasını kaldırıp da başka hiçbir şeye bakmadan ,su içmek bile aklına gelmeden oynadık. Zorla uykuya geçerken o yine yarın sabah yasemin teyzesine tüm bunları göstermenin heyecanını anlatıp duruyordu!