Bu aralar evimizde çok mutluyuz, dışarı çıkmak istemiyor, gitsek de hemen eve dönmek istiyoruz. Öyle anlar oluyor ki, hadi markete gidelim, alışveriş merkezine gidelim diyorum, yerinden bile kıpırdamıyor. Arkadaşımıza ,ev gezmesine giderken dahi yolda başlıyor, 'ben evime gitcem' diye. Ve bütün gün dönene kadar başımın etini yiyor. Oyuncakları ve baby tv vazgeçilmezimiz.
Aslında bir taraftan evinde mutlu ve huzurlu olması benim de hoşuma giden bir durum. Özellikle de bu soğuk kış günlerinde. Bu davranışları benim sandığımın aksine , gündüz ben işteyken canının sıkılmadığını göstermez mi! Bir ara hafta içi dahi, sırf gündüz canı çok sıkılmıştır diye, yorgun argın işten gelir gelmez, bir elimi yüzümü yıkayıp kaptığım gibi parka, markete vs. götürüyordum.
Tabi bu durumda benim de hakkım yenmesin:) Beyefendinin konforu ve keyfi için 'daha ne yapabilirimleri' düşünmekten beynim çatlıyor bazen, internette yeni oyunlar, şarkılar, masallar, faaliyetler vs için az araştırma yapmıyorum.
Elbette bu durum da geçici, gün gelecek eve girmek istemeyecek ama şu an içim çoook rahat..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder