Pencerenin önüne aniden konan kargadan aşırı derecede korkuyor, kapı deliğine sokulan anahtar sesi ile yerinden zıplıyor. Karanlıkta tek başına diğer odaya zaten gidemiyordu, şimdi aydınlıkta da gitmek istemiyor. Hatta bazen aynı odanın diğer ucuna bensiz gidip çok istediği oyuncağı alamıyor. Üst kattan gelen her sesi bebekliğinden beri analiz ediyor. 'anne bu ne sesi, anne Hamza ne yapıyodur'
Oyun oynuyoruz, 'ben canavarımmmmm!' diyorum, benden de korkuyor, soluğu babasının kucağında alıyor. Baba canavar olduğunda eli kolu çırpıyor, kendini bana doğru nasıl atacağını şaşırıyor.
Otoparkta kesinlikle elimi tutmadan yürüyemiyor. Her seferinde arabadan iner inmez bacaklarıma sarılıyor, 'anne beni kucağına al' diyor.
Sürekli okuyorum zaten ama bugün hep korkuları araştırdım, bir çok makale okudum. Bu korkular 6 yaşına kadar sürebilirmiş, gayet normalmiş. Ama bir sınır çizemedim. Nereye kadar, ne kadarı normal henüz bilemiyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder